نصیحت کردن
علما می گن: هر چه یه فرد به میزان بیشتری نصیحت کنه هوش هیجانی پایین تری (حداقل در این فاکتور) داره!!!
چون خواه ناخواه نصیحت و ارائه راه حل باعث می شه طرف مقابل در موضعی پایین تر قرار بگیره و این حس خوبی رو به فرد منتقل نمی کنه!
این در حالیه که خیلی از مردم خیلی وقتها خودشون نصایح و راه حلهای ما رو بلدند! و وقتی مساله ای را برای ما عنوان می کنند در واقع دارند از احساساتشون صحبت می کنند! پس نیازی به پند دادن ما ندارند!!(شاید به خاطر همین هم هست که در مشاوره تاکید اساسی شده که نصیحت نکنید و مشاوره نصیحت کردن نیست)!
حتما این سوال واستون ایجاد شده که اگه نصیحت نکنیم و راه حل ارائه ندهیم چه کنیم؟
بهترین کار اینه که وقتی کسی صحبت می کنه "احساس جویی" کنیم و از احساساتش بپرسیم.
"خب دیگه چه احساسی داری؟" ، "در مورد احساس بدت صحبت کن" و...
در واقع هر چه بیشتر طرف مقابل در مورد احساساتش صحبت کنه ،احساسات بدش از بین می ره و چه بسا دیگه مشکلی وجود نداشته باشه و یا الان ذهن بازی پیدا کرده و خودش می تونه تصمیم مناسبی رو اتخاذ کنه.
درسته که ممکنه فرد از ما راه حل بخواد ولی یادمون باشه هر چه هوش هیجانی بالاتری داشته باشیم ،قدرتمندانه راه حل ارائه نمی کنیم و اصطلاحا زیر بار نصیحت هم نخواهیم رفت.
البته مواردی هست که ما ناگزیریم راه حل بدیم و اون مواردیه که ما وقت کمی در اختیار داریم و از اون مهمتر اطلاعات کاملا تخصصی در مورد سوال مورد نظر داریم.
پس می تونیم نتیجه گیری کنیم که در یه ارتباط خوب طرفین با هم تبادل کلام و احساس می کنند و نصیحت کردن جایی در یه رابطه خوب نداره!
مطمئنم سوالات و نقد های زیادی به ذهنتون رسیده، مثلا در باب همون امر به معرف و یا ممکنه بگید تربیت فرزند چطور میشه و یا وقتی کسی کار اشتباهی رو انجام میده؟؟؟
چون پستم طولانی شد اگه سوالاتی از این قبیل داشتید در قسمت نظرات یا پست بعدی در صورتیکه اطلاعاتش رو داشته باشم ،پاسخ می دم